ΦΕΡΕΝΤΣ ΠΟΥΣΚΑΣ 1927 – 2006 

Ο ΠΑΝΤΣΟ ΤΩΝ ΓΚΟΛΣ

 AΦΙΕΡΩΜΑ...!!!

Συμπληρώνονται σήμερα 88 χρόνια από τη γέννηση του Φέρεντς Πούσκας (2/4/1927), του μεγαλύτερου Ευρωπαίου επιθετικού όλων των εποχών.

Του προπονητή που οδήγησε στον τελικό του Wembley τον Παναθηναϊκό Α.Ο

Η προτομή του Φέρεντς Πούσκας που τοποθετήθηκε στην είσοδο του προπονητικού κέντρου της Ρεάλ Μαδρίτης, στο Βαλντεμπέμπας, στις 23 Οκτωβρίου του 2013

 

               

 

 

 

Στο γήπεδο του Παναθηναϊκού !! 
Οι παλαίμαχοι του Παναθηναϊκού -και ιδιαίτερα οι παλαίμαχοι του Γουέμπλεϊ- το ίδρυμα "Φερεντς Πούσκας", τιμούν τη μνήμη του μεγάλου Ούγγρου ποδοσφαιριστή, με αφορμή την επέτειο των γενεθλίων του.

 Ο κορυφαίος αθλητής στην ιστορία

 του Παναθηναϊκού! 

Από Panathinaikoskosmos -  Απρ 2, 2016

Τα λόγια είναι περιττά. Λίγα, ελάχιστα για να περιγράψει κανείς αυτό που έγινε στο κλειστό του ΟΑΚΑ για χάρη του Δημήτρη Διαμαντίδη!

Αγάπη, λατρεία, μαγεία, ο ελάχιστος φόρος τιμής για μία μεγάλη, μία αυθεντική, μία 100% παναθηναϊκή σημαία του συλλόγου. Για τον απόλυτο μύθο του ελληνικού και ευρωπαϊκού μπάσκετ, για τον αθλητή που επηρέασε όσο κανένας άλλος την εξέλιξη του εξάστερου Παναθηναϊκού, για την ιδιοφυία που παρέδωσε δωρεάν μαθήματα μπάσκετ, για τον άνθρωπο που έγινε μύθος και παρέμεινε σεμνός, ταπεινός και ντροπαλός μέχρι το φινάλε!

Για τον άνθρωπο που μέχρι στιγμής έχει οδηγήσει το «τριφύλλι» σε 9 πρωταθλήματα, 10 Κύπελλα και 3 πρωταθλήματα Ευρώπης, τον άνθρωπο που έχει σαρώσει στα ατομικά βραβεία μέσα από την ομαδικότητά του, στον «Μήτσο» που λατρεύεται όσο κανείς άλλος από τον κόσμο του Παναθηναϊκού! Το απόλυτο είδωλο, ο ένας και μοναδικός «3D»! Το καλούπι έσπασε και Διαμαντίδη το μπάσκετ δεν πρόκειται να ξαναδεί!

Όλα τα ωραία, όμως, κάποτε τελειώνουν. Η τεράστια καριέρα του Διαμαντίδη ολοκληρώνεται το καλοκαίρι. Μακάρι να υπήρχε τρόπος να αλλάξει άποψη. Μακάρι να καταλάβε και απόψε το πόσο σημαντικός είναι για τον κόσμο που δάκρυζε στις κερκίδες για πάρτη του και φώναζε «μην σταματήσεις αρχηγέ», μακάρι να συνέχιζε να τους κάνει πλάκα μέσα στα παρκέ και του χρόνου, μακάρι όλο αυτό να ήταν ένα ψέμα λόγω της ημέρας! Η απόφαση, όμως, μοιάζει να είναι «μπετόν» και να μην αλλάζει. Χαλάλι του, εκείνος ξέρει καλύτερα…

Το καλοκαίρι, λοιπόν, πέφτει η αυλαία και ανεξάρτητα από την κατάληξη της φετινής αγωνιστικής περιόδου, ο Διαμαντίδης θα πρέπει να λογίζεται ως ο κορυφαίος αθλητής στην ιστορία του συλλόγου. Σε όλα τα αθλήματα, από την ίδρυση του Παναθηναϊκού.

Ναι, δεν είναι και ότι πιο δόκιμο να βάζεις στην ίδια ζυγαριά ανόμοια πράγματα, ίσως να μιλά το συναίσθημα αλλά η παρουσία του «Μήτσου» όμως ήταν τόσο κομβική, τόσο καθοριστική για την εδραίωση της αυτοκρατορίας, είναι τόσο μεγάλη η λατρεία του κόσμου, είναι τόσο μεγάλο μέγεθος στο παγκόσμιο μπάσκετ, έχει προσφέρει τόσα πολλά. Η επιρροή του είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ! Και η προσφορά του δεν είναι μόνο μέσα στο γήπεδο. Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός κράτησε ψηλά το φρόνημα των οπαδών σε δύσκολες εποχές. Η συνεισφορά του τμήματος στον σύλλογο αυτές τις δύο δεκαετίες της ποδοσφαιρικής χούντας είναι μη μετρήσιμη! Ανεκτίμητη και ο Διαμαντίδης ήταν πρωταγωνιστής, ήταν το πρώτο βιολί, ο άνθρωπος που στα δύσκολα ήξερες πως θα ήταν εκεί, να κάνει την διαφορά!

Δημήτρη Διαμαντίδη είμαστε ευλογημένοι που ζήσαμε στην εποχή σου, σε ευχαριστούμε για όσα προσέφερες και θα συνεχίσεις να προσφέρεις στον Παναθηναϊκό ως παίκτης μέχρι το τέλος της χρονιάς και ως ΙΔΕΑ για τα επόμενα χρόνια, σε ευχαριστούμε που μας κράτησες όρθιους στα δύσκολα, μας έδωσες χαρές ανεπανάληπτες, σε ευχαριστούμε που τίμησες όσο κανείς άλλος την φανέλα με το τριφύλλι, σε ευχαριστούμε που έμεινες εδώ, στην οικογένεια σου μέχρι το τέλος. Σε ευχαριστούμε για όλες εκείνες και τις μεγάλες στιγμές που μας χάρισες. Α, ρε «Μήτσο»…

Υ.Γ1: Δώδεκα χρόνια από τον χαμό του Γιάννη Κυράστα, από τον άνθρωπο που δημιούργησε τον καλύτερο Παναθηναϊκό της τελευταίας εικοσαετίας. Τα λόγια του είναι οδηγός, αποτελούν φάρο φωτεινό μέχρι και σήμερα, καθώς τίποτα δεν άλλαξε από την σαπίλα του ελληνικού ποδοσφαίρου. «Θα πεθάνουμε για αυτούς τους αλήτες; Όχι ρε, δεν θα πεθάνουμε! Θα κάτσουμε και θα πολεμήσουμε».

Πόσο το άξιζες αυτό το γαμ$@%$ πρωτάθλημα του 2000 και πόσο άδικα και ανέντιμα στο στέρησαν οι αληταράδες της «Παράγκας». Τι ομαδάρα είχες φτιάξει ρε άνθρωπε, πόσο άσχετοι, επικίνδυνοι και σιχαμένοι ήταν εκείνοι που σου έλεγαν να πας για ψάρεμα. Δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω. Η ζωή τα έφερε έτσι, ώστε να τα «λέμε» συχνά-πυκνά στο κοιμητήριο της Αγίας Παρασκευής σε εκείνη την παναθηναϊκή «γειτονιά» που έχει φτιάξει με τον θείο μου. Κρίμα που ελάχιστοι του απέδωσαν αυτά που πραγματικά άξιζε όσο βρισκόταν στην ζωή…

Πηγή: gazzetta.gr

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΡΩΜΗΣ

Ο Νίκος Γεωργόπουλος

Θυμάται και κρίνει:

Ολυμπιακοί Αγώνες. ΡΩΜΗ. Το όνειρο κάθε αθλητή, ιδίως εκείνα τα ¨πέτρινα¨ χρόνια, ήταν η συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς. Και βέβαια, ο κάθε αθλητής που φτάνει σε αυτό το επίπεδο, υποτίθεται, ότι έχει κάποια αξία με βάση τις επιδόσεις του. 

Έλα όμως που εκείνες τις εποχές κάναμε αθλητισμό χωρίς να γνωρίζουμε αν είμαστε η δεν είμαστε σε φόρμα; Και πώς να γίνει αυτό, όταν όλοι είχαμε έναν προπονητή, χωρίς καμιά άλλη φροντίδα;; 

Γιατί πχ. το 1959, και μιλάω για τον εαυτό, οι επιδόσεις μου ήταν επιπέδου Ολυμπιακών Αγώνων, και το 1960 ήταν επιπέδου δια συλλογικών αγώνων;;

 Ποιος είχε την ευθύνη να διατηρήσει εμένα και τους συναθλητές μου σε καλή φυσική κατάσταση μέχρι τους Ολυμπιακούς;; 

Βέβαια θα μου πείτε, μα είσαι σοβαρός, ψάχνεις να βρεις έπειτα από 56 χρόνια τις αιτίες γιατί από τύχαμε;; 

Δεν ψάχνω, τις έχω βρει, αφού έφαγα τη ζωή μου για αυτή την υπόθεση, και σας διαβεβαιώνω, ότι από ιδρύσεως του Ελληνικού ΚΡΑΤΟΥΣ μέχρι σήμερα ελάχιστα πράγματα έχουν γίνει για τον Πολιτισμό και κυρίως για τον Αθλητισμό, 

ένα παράδειγμα….προ καιρού πήγα στη Γραμματεία του Πανεπιστημίου και ρώτησα αν επιτέλους αποκτήσαμε ΕΔΡΑ Αθλητιατρικής, ¨όχι κύριε, όποιος θέλει πάει έξω¨.

είμαστε, ίσως η μόνη χώρα στην Ευρώπη που δεν έχουμε Αθλητιάτρους , να σας πω και άλλα;; 

Σε ποια κατάσταση βρίσκεται η αθλητική υλικοτεχνική υποδομή, και όχι μόνο για το ΣΤΙΒΟ….σε άθλια…..το καλύτερο είναι αυτό που γίνεται σήμερα…αθλητές και αθλήτριες με τους προπονητές τους έξω…

παρά το γεγονός, ότι οι κλιματολογικές συνθήκες στη Χώρα μας είναι άριστες…θα έρθει η ώρα που θα πούμε και άλλα……στις φωτογραφίες είναι:

ο Γιώργος Ρουμπάνης 

ο Χρήστος Χιώτης 

ο Μάκης Σκούρτης….

ο Νίκος Γεωργόπουλος και ξένοι αθλητές............

Οι "ναυαρχίδες" του Ελληνικού μπάσκετ

Γράφει :

Ο Απόστολος Κόντος

Γγ

Το Ελληνικό μπάσκετ πέρασε μέσα από πολλά στάδια δοκιμασιών και ανακατατάξεων για να φτάσει στην σημερινή του μορφή και την απόλυτη καταξίωση του. Όλες αυτές τις δεκαετίες ανέδειξε  πολύ μεγάλους προπονητές και αθλητές.

  Η σχολή του Ελληνικού μπάσκετ με τη συγκεκριμένη αγωνιστική του ταυτότητα και τις διαφοροποιήσεις του με το πέρασμα των δεκαετιών, αλλά και την παγκοσμιοποίηση του με την είσοδο πολλών μεγάλων ξένων παικτών, δεν άγγιξε απλά την κορυφή, αλλά και την κατέκτησε.

Σήμερα θα αναφερθώ στους τρείς παίκτες - "κολώνες" του μπάσκετ μας, που σημάδεψαν τρεις διαφορετικές δεκαετίας και ακόμη και σήμερα μας αρέσει να τους αποκαλούμε " Ναυαρχίδες", γιατί πραγματικά σήκωσαν τεράστιο βάρος της Ελληνικής Καλαθόσφαιρας, με αμέτρητε επιτυχίες και κατακτήσεις.
Αυτοί είναι αναμφισβήτητα οι ΓΙΓΑΝΤΕΣ Γιώργος Τρόντζος,Τζίμης Κοκολάκης, Παναγιώτης Φασούλας.
Ο Γιώργος Τρόντζος, ο γίγας των 2.17 με την ανεπανάληπτη προσφορά, εμφανίστηκε -στα πολύ δύσκολα χρόνια - το 1963, με Αμερικανική πανεπιστημιακή μπασκετική  παιδεία. Τη δεκαετία του '60-'70 ήταν ο στυλοβάτης όλων των επιτυχιών μας, αθλητής με υποδειγματικό ήθος, χαμηλών τόνων, πραγματικά διέπρεψε με την πορεία των ομάδων μας, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου κυπελλούχων το 1968 με την εκπληκτική τότε ΑΕΚ. Επίσης έπαιξε και στο πρώτο  φαιναλ φορ των πρωταθλητριών Ευρώπης στην Ιταλία το 1966 με τα χρώματα της ΑΕΚ. Η αριστερή ραβέρσα ήτανε το ακαταμάχητο όπλο του και ανταμείφτηκε  με τη δίκαιη κλήση του στην Μικτή Ευρώπης.

Τη δεκαετία του '70-'80, ένας νέος γίγαντας εμφανίζεται. Ο Δημήτρης Κοκολάκης με ύψος 2.16, αντικατέστησε τον Γιώργο Τρόντζο με απόλυτη επιτυχία και χρυσή  πορεία στον Παναθηναϊκό και την Εθνική μας ομάδα .                       Χαρακτηριστικό του ο γίγας για τη… βρώμικη δουλειά .

Άριστος ριμπαουνίστας πολύ δυνατός με όπλο την ραβέρσα και την εσωτερική στο αντίπαλο καλάθι. Παίκτης πρωταγωνιστής της μεγάλη ομάδας του Παναθηναϊκού και της Εθνικής μας ομάδας. Παράδειγμα για τους νεώτερους πως η θέληση, το πάθος και η αγάπη για το άθλημα, τον κατέστησαν από τα καλύτερα "5αρια" του Ευρωπαϊκού μπάσκετ  

Ο τελευταίος από τις μεγάλες μορφές των γιγάντων μας του Ελληνικού μπάσκετ, είναι ο Παναγιώτης Φασούλας των 2.16 με χέρια για 2.30, εξ ου και το προσωνύμιο "αράχνη" που του αποδόθηκε. Με ταχύτητα κατοστάρη και προδιαγραφών παίκτη ΝΒΑ, ήταν ο στυλοβάτης και ο πρωταγωνιστής των μεγάλων επιτυχιών της Εθνικής μας ομαδας, του ΠΑΟΚ και του Ολυμπιακού. Διέπρεψε τη δεκαετία του '80 -'90. Παίκτης με πληθωρικά προσόντα, στήριξε για πολλά χρόνια το Ελληνικό μπάσκετ και έγραψε ιστορία με χρυσά γράμματα.

Σήμερα αυτή την πορεία των "ναυαρχίδων" του Ελληνικού μπάσκετ καλούνται να διαδεχθούν σε πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Κώστας Κουφός με ύψος 2.16, ο οποίος έχει αξιοθαύμαστη πορεία στο ΝΒΑ και στην Εθνική μας ομάδα και ο εκπληκτικός νεαρός Γιώργος Παπαγιάνης ύψος 2.17. Πιστεύω και εύχομαι αυτά τα παιδιά να συνεχίσουν την πολύ μεγάλη παράδοση των ψηλών μας .

ΥΓ.  Θα ήθελα να αναφέρω ότι είχα την πολύ μεγάλη τιμή να έχω συμπαίκτες και τους τρείς μεγάλους ψηλούς μας, σε Εθνικό και συλλογικό επίπεδο. Δύσκολο χρονικά για να συναντηθείς μαζί τους, αλλά η αλήθεια είναι …….ότι συνέβη και με τους τρείς.                                                                                                                    
Συμπαίκτης αρχικά  με το Γιώργο Τρόντζο ξεκινώντας την πορεία μου με την Εθνική το 1968 και με προπονητή τπν Μίσα Πανταζόπουλο. Με τον Τζίμη 14 χρόνια (!) σε Παναθηναϊκό και Εθνική, ενώ  στο τελευταίο μου παιχνίδι το 1982 με την Εθνική στο Πόρτο της Πορτογαλίας και με προπονητή τον Κώστα Πολίτη, ήμουν συμπαίκτης με τον Παναγιώτη Φασούλα.
Ο χαρακτηρισμός "ναυαρχίδες" ανήκει στον μεγάλο και αείμνηστο  Φαίδωνα Ματθαίου που έλεγε χαρακτηριστικά "χωρίς αυτούς δεν πάμε πουθενά...".
Το Ελληνικό μπάσκετ ανέδειξε μεγάλους σκόρερς, εκπληκτικά "4αρια" και "3αρια" , αναντικατάστατους γκαρντ με παγκόσμια αποδοχή, πάντα όμως όλοι …..προστατευμένοι με την αγωνιστική ομπρέλα των "ΝΑΥΑΡΧΙΔΩΝ μας". 

ΣΧΟΛΙΟ:

Dimtris Jimmy Kokolakis · 

Ανθρωποι που βιωσαν στο πετσι τους με την αγαπη τους το παθος το ελληνικο μπασκετ για τρεις δεκαετιες και πανω με την μεγαλη τους μπασκετικη κουλτουρα προσφορα και ηθος τις μεγαλες τους θυσιες ηρθε και η αναγνωριση απο το φιλαθλο ελληνικο κοινο και αυτο νομιζω ειναι και ανταμοιβη και το χρυσο μεταλλιο ενος αθλητη που θυσιασε τα νειατα την ενεργεια και την ζωη του για να καταξιωθη στον δυσκολο χωρο του αθλητισμου και στο παγκοσμιο στερεωμα θυσιαζοντας πολλα πραγματα απο την νεανικη του ζωη
Ανθρωποι που τους προικισε η φυση αλλα λογω της δυσκολης σωματικη τους κατασκευης θυσιαζοντας τα παντα για να ερθη η καταξιωση απο το φιλαθλο κοινο και η για να επιβιωσουν στην ζωη παλευοντας σε δυσκολες συνθηκες με κινδυνο και την σωματικη τους ακαιρεοτητα ακομα επιβιωσαν και αφησαν στην νεολαια μια παρακαταθηκη που θα βοηθηση να ξεφυγη απο τις καθημερινες κακοτοπιες και παγιδεςαυταπου εγιναν μονο με σκληρη δουλεια και ατελιωτες ωρες σκληρης προπονησης Νομιζω ειναι υποχρεωση καθε αθλητη να αφηση πισω του το προτυπο ενος καλου ανθρωπου που θα θυμουνται οι επομενες γενιες και θα ειναι χρησιμο για να πλασουμε καλους απογονους στο χωρο το αθλητικου στιβου θελω να ευχαριστησω εκ βαθεως καρδιας ολους αυτους τους ανθρωπους που με βοηθησαν για να καταξιωθω και να βαλω και εγω ενα μικρο μικρο πετραδακι στον ελληνικο αθλητισμο ανθρωποι που με πιστεψαν που μου εδωσαν αυτα που δεν θα μπορουσα να κατακτισω με οτιδηποτε και αν εκανα στην ζωη μου για τις πορτες που ανοιξαν διαπλατα στο περασμα μου.θελω να πω ενα μεγαλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΙΧΤΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΜΕ ΜΕ ΠΙΣΤΕΨΑΝ ΠΟΥ ΜΕ ΠΕΡΙΕΘΑΛΨΑΝ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΤΙΣΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ 70 ΚΑΙ ΑΝ ΤΟΥς ΠΙΚΡΑΝΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΤΗΣΩ ΕΥΛΑΒΙΚΑ ΧΙΛΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑΣΑΝ ΜΕ ΘΑΛΠΟΡΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 35 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΑΡΕΙΧΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΤΑΠΕΞΕΛΘΩ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΤΩΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ ΜΟΥ.ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΕΠΙ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΤΩΝ ΓΡΑΦΟΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΙΧΤΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΟ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΚΟΝΤΟ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ .ΝΑΣΕ ΚΑΛΑ ΤΟΛΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΙΛΟΦΡΟΝΗΣΕΙΣ ΣΟΥ.ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΚΟΛΑΚΙΣ

   http://www.basketnews.gr/portal/apostolos-kontos/12233-oi-navarxides-tou-ellinikoy-basket

ΤΥΧΕΡΟΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΣΑΜΕ

ΑΤΥΧΟΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΑΜΕ

 ΤΟΜΑΡΑΣ-ΓΙΟΧΑΝ ΚΡΟΪΦ

Ο Γιόχαν Κρόιφ με το βλέμμα του Γιώργου Λιβέρη

          Για να έχεις αντιμετωπίσει σε επίσημα παιχνίδια τον Γιόχαν Κρόιφ, πρέπει προηγούμενα να είχες την ικανότητα να φθάσεις στο επίπεδό του.

          Όχι μόνο τον ποδοσφαιριστή Κρόιφ, αλλά του Άγιαξ, κορυφαίας ομάδας παγκόσμια τη δεκαετία του ’70, όπως και της Εθνικής Ολλανδίας (του Άγιαξ δηλαδή) που έφθασε δυο φορές στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου και το έχασε, όπως το έχασε.

          Ήταν ο Παναθηναϊκός – από όλη την Ευρώπη – που τότε στάθηκε ικανός (ίσως και τυχερός) να το επιτύχει και χάρισε στους Έλληνες φιλάθλους την υπέρτατη χαρά να απολαύσουν, στο απόγειό του τον Γιόχαν Κρόιφ. Ταυτόχρονα όμως φανερώθηκε η μεγάλη ατυχία της καλύτερης Ελληνικής Ενδεκάδας, όλων των εποχών. Ενώ μπορούσε να κατακτήσει το Κύπελλο Ευρώπης, βρέθηκε απέναντι στον Άγιαξ που βρισκόταν στην κορυφή της ιστορικής του πορείας και δημιουργούσε νέες σελίδες τεχνικής εξέλιξης, στο διεθνές ποδόσφαιρο.

Ο ΓΙΟΧΑΝ ΚΡΟΪΦ

          Ήταν ο Ρίνους Μίχελς, ο προπονητής εκείνος που είχε συγκεντρώσει τα μεγαλύτερα ταλέντα της Ολλανδίας και είχε σχηματίσει μια πρωτοποριακή ομάδα σε στυλ, ταχύτητα, αντοχή και ομαδικότητα με 11 παίκτες να μπορούν να παίζουν το ίδιο καλά σε όλες τις θέσεις και όλοι μαζί να ανεβαίνουν στην επίθεση, ή να γυρίζουν στην άμυνα. Ήταν ένα συμπαγές σύνολο από πολυσύνθετα ταλέντα. Κάτι πρωτόγνωρο για μας τότε που γνωρίζαμε τα μπακ πάντα να μένουν πίσω και οι επιθετικοί να έχουν το μυαλό τους μόνο στο γκολ. Ο Άγιαξ άνοιξε την πόρτα μιας νέας εποχής, αυτής του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου. Χαρακτηριστικό πάνω σ’ αυτό είναι το εξής: Μετρήσεις οι οποίες έγιναν, φανέρωναν ότι ο Κρόιφ σε κάθε αγώνα δεν κρατούσε τη μπάλα περισσότερο από 3 λεπτά. Και όμως κυριαρχούσε, ενώ η ομάδα πέταγε.

Ο  ΓΙΟΧΑΝ ΚΡΟΪΦ

          Αφιερώματα στην Ελλάδα για τον Γιόχαν Κρόιφ ήδη έκαναν  αρκετοί συνάδελφοι δημοσιογράφοι. Ωραία κείμενα που εξήραν το ταλέντο και την προσωπικότητά του (ή όχι). Όπως αυτό του Βασίλη Τσακίρογλου στο «Πρώτο Θέμα», του Μπάμπη Παπαδάτου στην «Καθημερινή», ή του Γιώργου Νάσμη στα «Νέα». Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά μεταξύ ενός ύμνου (ή αποκαθήλωσης) σε κάποιον που θαύμασες (ή μισούσες) και σε μια ελεγεία σε έναν που και δεν ήθελες να τον αντιμετωπίσεις γιατί ήξερες ότι ήταν πάνω και πέρα από τις δικές σου δυνάμεις. Και ακριβώς αυτό συνέβη όταν – με εξαίρεση τον Άγιαξ – τότε ο Παναθηναϊκός είχε την καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη με γηγενείς παίκτες.

          Αλλά ας επανέλθω στον Κρόιφ, καθώς αυτόν αποχαιρετούμε σήμερα.

          Δεν είναι περίεργο ότι ο γιος της καθαρίστριας του γηπέδου του Συλλόγου έγινε ο «all - time»  κορυφαίος παίκτης της Ευρώπης. Αυτό ήταν φυσικό και επακόλουθο, αφού γεννήθηκε εκεί, ρίζωσε εκεί, έγινε «μπολ - μπόι», γυμνάστηκε με την παιδική ομάδα, κόπιαρε παραστάσεις, έπαιξε στα «τσικό» και γενικά δεν απομακρύνθηκε ως έφηβος ούτε για μια στιγμή από το σπίτι του, που ήταν το Αρένα του Άμστερνταμ.

          Το περίεργο είναι ότι ταυτόχρονα μπόρεσε να εξελιχθεί σε ένα νάρκισσο, αλλά και σε ένα φιλοσοφημένο άτομο, να ακονίσει το μυαλό του, να μην υπνωτισθεί από την εφήμερη δόξα του, να αποκτήσει μέθοδο και να αντιμετωπίσει τη ζωή με την σύγχρονη οικονομική λογική. Πρώτα σαν παίκτης και νέος και αργότερα ως πρωτοκλασάτος προπονητής.

          Είναι λογικό πως από τη δική του υψηλή σκοπιά έβλεπε και έκρινε τον Αθλητισμό, τα Σπορ και τους οικονομικούς συντελεστές. Π.χ έλεγε: «Σε όλο τον κόσμο όταν λες καλημέρα σου απαντούν. Στην Ολλανδία σε ρωτούν: Γιατί;». Σε μια άλλη περίπτωση του έθεσαν δημοσιογράφοι το εξής δίλημμα: Εάν ως προπονητής θα άφηνε τους παίκτες να καπνίζουν, απάντησε: «Ναι εάν έχουν το ταλέντο μου». Δηλαδή είπε με πλάγιο τρόπο όχι. Και δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, καθώς όλοι θα κάπνιζαν. Εκείνος βέβαια πάντα και από μικρός αδιάφορα και εγωιστικά κάπνιζε σαν φουγάρο. Πάντως μια ημέρα που αιφνίδια μπήκε ο Μίχελς στα αποδυτήρια ο Κρόιφ έκαψε το χέρι του καθώς χούφτωσε τη γόπα για να την κρύψει. Ίσως το τσιγάρο  ήταν το μεγαλύτερο πάθος του και αυτό που τον έστειλε στον ουρανό, καθώς τα πνευμόνια του δεν μπόρεσαν άλλο να αντέξουν.

          Αέρινος, αλλά και πεισματάρης στο χόρτο. Ελάφι, αλλά και εσωστρεφής. Κοινωνικός, αλλά και ταυτόχρονα απαιτητικός για τον εαυτό του και την οικογένειά του. Σε επίπεδο Πελέ και Μαραντόνα, αλλά εντελώς διαφορετικός χαρακτήρας.   Τον Κρόιφ μπορούσες να τον παρακολουθήσεις ως παίκτη, αλλά και ως απαιτητικό ιδεαλιστή, ως προπονητή, αλλά και ως οικογενειάρχη πατέρα τριών παιδιών. Φυσικά με τον χαρακτήρα ενός φαινομένου και τις αδυναμίες ενός σύγχρονου επαγγελματία. Έβλεπες πως ένα πρωτότυπο της φύσης, ένα γεμάτο εμπνεύσεις μυαλό είχε και αυτό τις φυσιολογικές εκφράσεις και ελαττώματα (ίσως σε μεγέθυνση) απλών ανθρώπων.

          Από τον μοναδικό, για την Ελλάδα, τελικό του Γουέμπλεϋ πλησιάζει ο μισός αιώνας. Η τύχη μας αδίκησε γιατί ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να ήταν Πρωταθλητής Ευρώπης. Όμως η ιστορία γράφει πλέον πως η τελειότερη ομάδα Ελλήνων παικτών αντιμετώπισε την ανίκητη ομάδα του Γιόχαν Κρόιφ και του Ρίνους Μίχελς, σ’ εκείνο το παιχνίδι όπου δυο πρωταθλήτριες από τις μικρότερες χώρες της γηραιότερης Ηπείρου στον κόσμο ήσαν οι καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. 

  ΑΓΙΑΞ-ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ